My Story เรื่องของฉัน

 ขออภัยในบางคำไม่สุภาพนะครับ

...
...

 

ในที่สุดก็ได้เวลาเข้าค่ายแล้ว

 

ขณะนี้ผมได้อยู่บนรถทัวร์ที่จะเดินทางไปค่ายแล้ว ครั้งนี้ผมได้เลือกที่นั่งที่อยู่หลังจีจี้เลยครับแบบติดๆ

ขณะเดินทางผมมีการเปิดเพลงผ่านมือถือของนักเรียนในห้อง ผมคือ Dancer ประจำรถเลย แล้วส่วนใหญ่ไอ้เพื่อนผมคนนี้มันคั่งบอยแบน ซึ่งเน้นเพลงรัก เขาทางผมหมด แล้วส่วนใหญ่ท่าเต้นจะลงท้ายด้วยการชี้ไปทางน้องจีจี้นี้ อาทิ เช่น ช่วยไปน่ารักไกลๆหน่อย (จำได้เพลงเดียว= =")

 

และแล้ว ก็ถึงค่ายจนได้

วันที่หนึ่ง

ได้มีการเปิดค่ายก่อน ก็มีพวกอาจารย์แล้วพระอาจาร์ออกมากล่าวสุนทรภพและแนะนำตัวพระอาจารย์แล้วพี่ เลี้ยง ซึ่งผมจำชื่อไ่ม่ได้ซักคน = =" มีการอธิบายกฎของค่าย และสถานที่ต่างๆ

กิจกรรม

ฟังเทศ ฟังธรรม และนั่งสมาธิ

 

หลังจากที่เสร็จกรรมแล้ว

ก็ได้เวลากินข้าว ต้องพนมท่อง ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง ชาวนาอดอยาก ฯลฯ

เสร็จก็ได้เวลาอาบน้ำนอน เฮ้อ~~มันช่างหน้าเบื่อเสียจริงเลยวันแรก

มันมาหนุกตอนอาบน้ำแหละครับ ฮะๆๆ โดดลงบ่อเลย มีถอดกางเกงในควง ปาขัน ปากางเกงใน ปารองเท้า มันมาก

เรือนนอนจะมีสองชั้นเลือกตามสะดวก

สุดท้ายก็นอน เฮ้อ วันแรกช่างรวดเร็วนัก

 

วันที่สอง

 

ตีห้า

 "เห้ยตื่นๆ ตื่นได้แล้ว อาบน้ำกัน คนเค้าไปอาบน้ำหมดแล้วเนี้ย" ผมปลุกเพื่อนๆ(เก่ง,หอยและพีช โป้งและแรป นอนชั้นสอง)

เราก็ไปอาบน้ำอย่างสงบตอนเช้ายังไม่เริ่มเทศการปาสิ่งของ

 

วันนี้ประเดิมด้วย สวดมนต์ ก่อน นี้แล้วสิ่งที่รร.เราภูมิใจมากที่สุด เอ่อ เพราะสวมมนต์กันได้แทบทุกบทอะรร.ผม ก็เลยได้รับคำชมกลับพระอาจารย์นี้หละ

แล้วพระก็สนทนาธรรมให้ฟังต่อ มีเหตุการไม่คาดฝันเกิดขึ้น !!! พวกเรา(นักเรียกทุกคน) คุยกันเสียงดังมากไม่ฟังพระ

 "อ่าวเงียบๆ เสียงดังแล้ว ... อาตมาจะทำยังไงกับพวกเธอดีเนี้ยฮะ จะให้ลงโทษยังไง ห๊ะ!!!! มีใครจะออกมารับโทษไหม ใครจะออกมารับโทษแทนเพืื่อยบ้าง ห๊ะ!!!" พระอาจารย์ใหญ่ตะบะแตก

เพื่อนก็ออกไปรับโทษแทนพวกเรา ค่อยๆออกไปทีละคนสองคน ในใจผมคิดว่า

 

"ใครไม่มั่นใจกลับเข้าไปได้นะเพราะถ้าเธอออกมาจะต้องเป็นทาสรับใช้ของทุกคนที่อยู่ในแถว"

 

 

ใจผมมันใฝ่อธรรมนินา ไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกครับมันต้องนึกถึงหลักเหตุผลและความจำเป็นว่าเราออกไปแล้วได้ไร

 

อ่าวจัดไป

"อาตมาจะลงโทษพวกเธอยังไงดีเนี้ย งั้นนั่งท่าเทพบุตรไปเรื่อยๆ จนกว่าอาตมาจะบอกให้หยุด"

พระอาจารย์เริ่มสนธนาธรรมต่อ ผ่านไปไปสักครึ่งชั่วโมง พวกที่ออกไปรับโทษเริ่มหน้า ตัวสั่น น้ำตาคอเบ้า (เห้ย ลงแดงหรอ) มันปวดมากอะครับท่าเนี้ย ตอนนี้เพื่อนทุกคนก็เริ่มเห็นใจไอพวกนั้นแล้ว

"เห้ย สู้ๆ นะ"

มีเสียงตะโกนมาจากในแถว

"สู้ต่อไป"

ในใจผม

 

"พวก-ึงจะออกกันไปทำไมกัน พระอาจารย์ก็บอกไม่มั่นใจกลับได้ -ึงมั่นใจ-ึงจะร้องทำไม กูละเกียดพวกทำตัวเป็นฮีโร่ กูไม่ซึ้งหรอกนะ"

 

จนถึงเวลาพักทานอาหาร พวกทาสของพวกผม(คนที่ออกไปรับโทษจะต้องทำตามคำสั่งของคนในแถวทุกคน)ก็ยังไม่ ได้กินข้าว ทุกคนในแถวได้ถาดข้าวกันหมดแล้ว บางคนกำลังจะจ้วงเลย พระอาจารย์เตือนสติก่อน

 "พวกเธอกินกันให้อิ่มเลยนะให้พวกนี้มันนั่งดูพวกเธอกินไป"

น่านสติกลับคืน ทุกคิดได้เริ่มลุกไปหาข้าวมาให้ทาสทั้งหลายกิน อาหารพวกทาสหรูมาก มีทั้ง โออิชิ เป็บซี่แคน โอวันติน นมปรี้ยว ขนม นม เนย ฯลฯ

"ดูดิแม่งกินหรูกว่าเราอีก" ผมพูดให้เพื่อนที่นั่งข้างๆฟัง

คนในแถวหลายคนลุกไปป้อนข้าวให้พวกทาสกินกันเพราทาสห้ามใช้มือต้องนั้นท่าเทพบุตรไปเรื่อยๆ

ตอนนั้นผมรู้สึกทนไม่ไหวแล้วจึงต้องลุกออกไปคุยกับอาจารย์พี่เลี้ยงอีกคนหนึ่ง

"พระอาจารย์ครับ ผมอยากรู้ว่าพวกนี้มันออกไปทำไมกัน รู้ว่าทำไม่ได้ทำๆไม อยากเป็นฮีโร่หรอ"

"ไม่รู้สิ" พระอาจารย์พี่เลี้ยงตอบ

ผมก็กลับเข้าที่

 

หลังจากที่ป้อนข้าวให้พวกทาสกินเสร็จแล้ว พวกเราก็ลุกไปล้างจานกัน เหตุการณืชุลมุนก็เริ่มสงบ

แต่สงบเพียงไม่นานเห้ยการต่อไปก็มาอีกแล้ว

 

"รองเท้าพวกนี้ของใครพวกทาสมาเก็บไปไว้หน้าเวทีสิ" พระอาจารย์โกรธอีกแล้ว

ลองเท้าเยอะมาก สามสิบ คู่ได้มั้งเนี้ย

"เธอจะทำยังไงกับรองเท้าพวกนี้ ฮะ"

ทุกคนเงียบกันหมด

"ตอบมาสิ"

ผมรวบรวมความกล้าตะโกนออกไป

"ไปวางไว้ที่เดิมสิครับ"

ผลออกมาเงียบเหมือนเดิม เพียงแต่สายตาจ้องมาที่ผม

"ยังไม่ได้คำตอบใช้ไหม อาจารย์จะให้ร้อยรองเท้าเป็นพวงมาลัยสวมคอครูของพวกเธอ  ขอเชิญคุณครูสามท่านครับ"

ก็มีคุณครูออกมาสามคน ไอพวกทาสก็นั่งร้อยพวงมาลัยรองเท้าหน้าตาเฉย

ในใจผม

 

"อ่าว ไอเ-ี้ย -ึงยังจะร้อยอีกจะ -ึงเห็นครูเป็นอะไรว่า พระเป็นพ่อ-ึงหรอ ต้องทำตามคำสั่งตลอด สั่งให้-ึงไปตายจะไปไหม"

ผมคิดอยากจะต่อยทั้งเพื่อนทั้งพระอะครับไม่กลัวแล้วบาป ทำกับครูผมได้ไง

ผมรวบรวมความกล้าตะโกนอีกที

" -ึงจะร้อยทำไมวะ ไม่มีพวงมาลัยก็ไม่ต้องสวมคอ พระอาจารย์คงไม่ลงมือร้อยเองหรอก"

ผลเหมือนเดิม เงียบ และมองมาที่ผม

 

ไอพวกทาสยังคงร้อยร้องเท้าต่อไป

 

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง

"ยังหาข้อสรุปไม่ได้ใช้ไหม งั้นทำตามคำสั่งของพระอาจารย์ได้หละก็จะให้อภัย คือเกม นั่งเข่า ให้นักเรียน หญิง และ ชาย นั่งเข้าต่อไปเรื่อยๆ เป็นวงกลม ชายหนึ่งวง หญิงหนึ่งวง วงละ 20 คน ผู้ชายนั่ง20นาที ผู้หญิงนั่ง10นาที"

 ยากมากครับพี่น้อง งานนี้ผมได้มีส่วนร่วมหนึ่งในยี่สิบคน

 


จากนั้นก็เริ่มแบ่งวง 5 นาทีแรก หมูมาก พอระยะเริ่มไม่ไหว มีเพื่อนๆ ที่ไม่ได้อยู่ในวงหาน้ำ หาน้ำมันมวย เอาพัดมาพัด ช่วยกันเชียร์ อย่างเอาเป็นเอาตาย

ผมว่าเกมนี้แหละสร้างสรรค์ที่สุดเท่าที่เคยทำมา และสุดทายเราต้องทำสำเร็จอยู่แล้ว ^^

หลังจากที่กลุม่ผู้ชายทำเสร็จแต่กลลุ่มผู้หญิงยังไม่ไปไหนเลย ในกลุ่มนั้นมี จีจี้ และ ชมพู่อยู่ด้วย ผมทำพลาดไปเรื่องคือ ผมลมชมพู่ไปสนิทเลย ทั้งที่เคยบอกเธอว่ารักนักรักหนา ผมกับคอยเชียร์แต่จีจี้อยู่คนเดียว ทั้งๆที่จีจี้มีคนคอยดูแลเยอะอยู่แล้ว

พอพวกผู้หญิงทำสำเร็จ หนึ่ง เพื่อนสนิทของชมพู่ก็เดินมาคุยกับผม

"ไม่สนใจชมำพู่เลยนะโด้"

ผมรู้สึกไม่ดีมากเลยกลับการกระทำในวันนี้...


 

หลังจากจบกิจกรรมนี้ เราก็ได้นั่งสมาธิพักผ่อน แล้วรับประทานอาหารเย็น เมื่อทานเสร็จแล้วก็นั่งสมาธิต่อถึงประมาณทุ่มครึ่ง ไปดับหมดวัด ม้อแปลงระเบิด สุดยอด นี้ถ้าไปไม่ดับ ได้นั่งยาวอีก 3-4 ชั่วโมง ชัวร์

ความเป็นระเบียบหายไป เริ่มแบ่งกลุ่มเป็นวงๆ หนึ่งวงมีเทียนหนึ่งเล่ม

แต่ละวงทำกิจกรรมไม่เหมือนกัน บางคนก็ุคุณกันทั่วๆไป บางวงก็เล่าเรื่องผี บางวงก็ฟังธรรมจากพระอาจารย์

บางก็ดึงขนอุย เป็นเชื้อเพลิงให้เปรวเทียน วัดความยาวขอวเส้นขน (โรคจิตชนิดหนึ่ง)

พอตกดึกผมมานั่งกลุ่มเดียวกลับพระอาจารย์ฟังพระอาจารย์เล่าเรื่องผี

 มีเพื่อนคนนึงเดินมา

"เห้ยๆ กูไปส่งจีจี้มา เค้ากลัวเปียกผม เค้าเอาเสื้อ-ูคุมหัวเนี้ย" ผมหันควับ

"จริงหรอวะ" ผมกระชากเสื้อมาดมแล้วถูกับใบหน้า (เรื่องจริงไม่อิงนิยาย)

เพื่อนคนอื่นก็ขำ(มีอยู่7-8คนละมั้งครับ)

 

สุดท้ายก็เข้านอน

 

วันที่สาม วันสุดท้าย

 

ตื่นเช้า อาบน้ำตามปกติ

 

วันนี้กิจกรรมแรกเดินจงกลม เฮ้อ~~ เท้าเปล่าอีก ถนนลุกรัง บ้าง เป็นดิน บ้างเป็นหิน(หินเจ็บ)

จุดหมายคือต้นไทร พระอาจารย์ก็ไปหยุดอยู่หน้าต้นไทรแล้วเล่าที่มาต่างๆ ของต้นไทร และค่ายนี้

 

หลังจากนั้นก็รับประทานอาหารมื้อสุดท้าย ให้ป้อนข้าวคนนั่งตรงข้าม(ผู้หญิงไม่สวยเลย = =")

ผมจัดให้อย่างงามคำแรก ผัดกระเพา+ลอดช่อง ฮาแดรก เธอกินไปได้ไงไม่ไม่รู้ ช้อนสอง ข้าว+พริกชี้ฟ้า

ฮา อีก ฮะๆๆ สนุกมากครับ งานส่งท้ายเนี้ย

 

สุดท้ายก็เดินทางกลับ

 

แต่เดี่ยวก่อน บนรถมีคนแปลกหน้ามาหนึ่งคน

"นายชื่อไร"

"ต้อม"

"ลุกมาเต้นด้วยกันป่าว"

"ไม่อะ"

 

จนบัดนี้ไอพวกเด็กใหม่ทำตัวเงียบมันตบหัวผมเป็นว่าเล่น